6 Şubat 2023’te Türkiye ve Suriye, kayıtlara geçen en yıkıcı depremlerden birini yaşadı. Uluslararası toplum dayanışma gösterdi ve bunlardan biri de Meksika idi, kendi derimizde tanıdığımız bir trajediye her zaman empati duyan.
Meksika Şehir Hükümeti, yardım malzemelerini almak için bir toplama merkezi kurdu. Her şey biraz garip oldu çünkü faaliyete geçirmeden önce duyurdular ve medya nasıl ve neyin getirileceği konusunda bilgi vermesine rağmen merkez açık değildi. Sonunda Toplama Merkezi kuruldu.
Bağışta bulunanlar gibi birçok insanın düşündüğü gibi, bu malzemeler Türkiye’ye ulaşır mı diye düşündüm. Öncelikle, Türkiye’ye herhangi bir temel ihtiyaç maddesi satın almak ve göndermek absürt bir çaba gibi görünüyordu, çünkü yerinde olan bir kuruluşa bağış yapmak çok daha etkili olurdu. Ancak şüpheyle kalamazdım, bu yüzden bir çuval pirinç ve bir paket tuvalet kağıdı bağışlamaya karar verdim. Ancak bağışlarım bana bir hikaye anlatacaktı, gidecekleri yolun hikayesi. Her bir ürüne birer #Airtag yerleştirdim, bu da onları baştan itibaren izlememe olanak sağladı. #Airtag‘in pil ömrü bir yıl sürer ve bir Apple cihazının yakınında olduğunda konumunu gönderir. Ayrıca hareketlerini kaydetmek için bir Twitter hesabı açtım. Bu çalışmayı dört ay boyunca yaptım. Toplama Merkezi hızla kapatıldı ve Türkiye Büyükelçiliği ile Milli Savunma Bakanlığı yardım uçaklarını övse de, eşyalarım hala Meksika’daydı.
Tuvalet kağıdı çoğu zaman Meksika Şehir Hükümeti İçişleri Sekreterliği’ndeki ofislerde ve pirinç de Meksika Şehir Hükümeti Maliye Sekreterliği’nin bir deposunda kaldı. Neden ayrıldılar?
Ulusal Şeffaflık Platformu aracılığıyla (INAI ve yerel şeffaflık kuruluşlarına neden ihtiyacımız olduğunu görebiliyorsunuz!) ne kadar yardım malzemesi aldıklarını ve bunları ne yaptıklarını sordum. Cevabı ekliyorum, ancak özetlemek gerekirse: 30 ton yardım aldılar ve hepsi Türkiye’ye gönderildi. Ayrıca, cevaba eklenen fotoğraf belleği Yardım Merkezi’ne aittir, teslim edilen yardımlara a.
